اُوگــَــــــل

عاشقانه

shokhak — Mon, 02 Nov 2009 23:35:16 GMT

در وجووم شراره ای است

افروخته شده در هر

ثانیه
ساعت
روز
هفته
ماه
و سال
آتش؛
شاید آتش
نمی دانم
شاید عشق باشد؛
شاید.

حس خوبی ندارم
از میان همه زمان ها و فاصله ها
انچ انچشرا حساب می کنم
و ثانیه ثانیه دقیقه هایشرا
شاید عشق این باشد
شاید،
آیا عشق همین است؟

ناصبورانه به ته دنیا چشم دوخته ام
آیا جهان را پایانیست؟
عشق را چی؟

روز ها
هفته ها
ماه ها
و سالها
بیگانه شده ام از خودم
وهرچی فاصله ی؛
روز ها
هفته ها
ماه ها
و سالها
بیشتر و بیشتر می شود
به تو بیشتر نزدیک می شوم
و از خودم دوتر
آیا عشق این است؟

چرا اوباما ولی سیما سمر نه!!!

shokhak — Fri, 09 Oct 2009 10:54:31 GMT

1
در سرمای سخت هزارستان مادری از درد زایمان می میرد. هر روز بر تعداد فقرا افزوده می شود و انسان ها حتی در قرن 21 مغاره نشین هستند. اینجا کیست که به درد این مردم غمدیده می رسد؟

در افریقا فقر جان هزاران کودک را می گیرد و نسل کشی های گذشته و جدید یکی پشت دیگری وجدان جهانیان را بیدار نمی کند؛ آدم های فاسدی مثل معمر قذافی یا رابرت موگابه بر گرده های مردم سوار است. کی به داد آن مردم غمدیده می رسد؟

فشارهای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی دولت چین بر روی اقلیت ها منجر به نابودی تدریجی اقلیت های مثل اویغورها و تبتی ها می شود و کوچکترین اعتراض شان با سرکوب بی رحمانه ی رو برو می شود. چی کسی برای فریاد کردن صداهای این توده ها نعره می زند؟

2
اوباما: از یک دنیای گمنامی به ریاست جمهوری رسید، حد اقل این حرف برای شهروندان غیر آمریکایی کاملا و صد در صد صدق می کند. مردم دیر تر نه همین سال پار شعار های مثل " بلی ، ما می توانیم " آقای اوباما را از رسانه ها شنیدند.

سیما سمر: چهره ی شناخته ی شده بین المللی که حد اقل در دودهه ی اخیر فعالیت های قابل قدری برای افغانستانی ها انجام داده . کمک های بشر دوستانه ی که به حد اقل جامعه رسیده است و از آن بهره مند شده اند. بدون شک فعالیت های خیر خواهانه ی او جان هزاران کودک و مادر را نجات داده است و هزاران جوان را باسواد کرده است. دور ترنه، در جاغوری وکویته فعالیت های او را می توان کاملا محسوس کرد. در اوج جنگ های داخلی و زمان طالبان این سیما سمر بود که تمویل کننده ی اصلی مکاتب و شفاخانه ی جاغوری و قسمت های از هزارستان بود. در کویته هم دروازه ی کلینک شهدا همیشه بر روی مهاجرین بی بضاعت باز بود و مکتب های تحت اداره ی موسسه شهدا، بیشترین تعداد فرزندان مهاجر را پذیرفته بود.

ولی! ولی سیما سمر رییس حقوق بشر افغانستان است، کاری بسی شاقه و تا اندازه ی غیر ممکن در افغانستان. دولتی که 99 در صد آنرا جنگوجان سابق ـ ناقضان حقوق بشر و یا تکنوکرات های باغرض و بی غرض تشکیل داده است. سیاف در پارلمان است، محسنی مدرسه ی بزرگی را اداره می کند، جنرال فهیم معاون اول رییس جمهوری جدید است، اسماعیل خان وزیر است و شهنواز تنی و ملا سلام هر کدام مدعای ریاست. یونس قانونی رییس پارلمان است. یادم رفت که بگویم که در بامیان گور دسته جمعی کشف شده است.

پس! در طول هفت سال از عمر جمهوری جدید افغانستان کدام جنایتکاری پای میز مذاکره کشانده شده و یا کدام عمل اساسی برای رفع تبعیض و نا عدالتی های اجتماعی بر داشته است؟ مردم بازهم مغاره نشین هستند. و نوک تفنگ کوچی هر روز سینه ی پیر مرد بهسودی را نشانه می رود.

3
سیاست جهانی در قبال افغانستان که در راس آن ابرقدرت های مثل آمریکا قرار دارد، سیاست یکطرفه و بدون برگشت است. زمان به سرعت می گذرد و همین طور که زمان می گذرد، دامنه ی فقر، سردرگمی و نا امنی دامن بیشتر افغانستانی ها را می گیرد. در بامیان ایالات متحده حاضر نیست که یک متر سرک آنرا پخته کاری کند در حالیکه بودجه ی نظامی ایالات متحده در افغانستان بالغ بر 50 میلیارد دلار در سال است [روزانه 137 میلیون دلار!!!!!!!]. مافیای فساد تمام ادارات دولتی افغانستان را آغشته کرده است. دولتی که بخاطر پایین بودن حقوق، کارمندانش از روی ناچاری رو به گرفتن رشوت آورده اند و مردمش که در روز یک دلار کمتر در آمد دارند، چطوری می شد توقع داشت که اوباما می تواند "تغییر" ایجاد کند؟ حد اقل برای افغانستان.

4
در حالیکه جبهه های جدیدی در حال شکل گیریست و دنیا به سوی یک نامعادله به پیش می رود، جهان و جهانیان چشم به این دوخته است تا امریکا در قبال سیاست های خارجی اش کی چرخش چند درجه ی را ترسیم خواهد کرد. سیاست های خارجی ناموفق ایالات متحده آمریکا که میراث بوش است بر گردن بارک اوباما اینطور به نظر می رسد که سنگینی می کند. اوضاع اففانستان هر روز نا امن تر و بد تر می شود و پاکستان از جو نسبتا آرامی که در سالهای گذشته داشت خارج می شود و دامن ناامنی و جنگ در این کشور هر روز گسترده و گسترده تر می شود. شرایط فلسطینی ها هر روز وخیم و دامن ناامنی هرروز در شرق میانه گسترش می یابد. تمام این ها شاید دلیلی باشد که جایزه ی نوبل را به بارک اوباما دادند تا در این شرایط آشفته ی جهانی نقش فعال تری را بازی کند و به عنوان رییس یک غول اقتصادی ، سیاسی و نظامی دنیا، احساس مسئولیت بیشتری را از خود به خرچ دهد.

5
آیا بارک اوبا با تمام وعده های سرخرمنی که داده بود و جایزه نوبل را هم که گرفته است، می تواند اونطوری که قول داده بود تغییر ایجاد کند؟ نه ما و نه هر کسی دیگری نمی تواند جواب بدهد. فقط زمان است که جواب خواهد داد.

نفرین شده گان قسمت سوم

shokhak — Fri, 09 Oct 2009 00:46:31 GMT

نفرین شده گان

قسمت سوم

تکفیر می کنی هر آنچه دین است

برای کفاره ی گناهانت

که سنگینی می کنند بر شانه های "چپت"

نشه می شوند از تعفن دهنت

و نابود می شود حس بویایی شان

صبحگاهان که سگ های ولگرد دهانت را بو می کنند

پارس می زنند خدا را

و بو می کشند تمام کوچه های اشراف را

تو!

تو سگ ها را به نابودی می کشانی!

سگ ها به بوی دهن تو معتاد شده اند

میان هستی و نیستی

میان در و کوچه

تو لاشه ی نیمه جان هستی.

روزگار تو همرنگ سیاهی و تاریکی نیست

روز گار تو مثل دنیای توست

دورنگ مطلق

دورنگ " خواب" و "بیداری"

دیگر داستان های تو را نمی شنوم

زیرا؛

خسته شده ام از تکرار

از حرفهای کهنه

زیرا؛

داستان های تو سراسر داستان سیاهی و جنگ است

داستان های دریدن و دریده شدن

شمشیر هایت را یکی پی دیگری فروخته ای

و حالا قهرمان های داستانت بدون شمشیر شکست می خورند.

تو!

دور خانه ات را خندقی زده ای از لجنزار

و مقابله می کنی با بی غیرتی ها

اما

تمام دخترانت را به کنیزی داده ای

و حالا؟!

بی محابا

بی پروا

بی باک

بدون هیچ شرمی

دوباره می خواهی به جنگ خدایان بروی؟!

از شرق تا غرب داد بزنی

همچو سگی باشی که پارس کنی

یا خری باشی که هنگ بزنی

گیرم گرگ باشی با چنگال های تیز و دندانهای تیز تر

تو یک باخته هستی !

باخته!!!

دنیای تو دنیای کفاره گناهانت هست

دنیای تو آمیزه ی از بریدن هاست

دنیای تو نماد شیطان است

خوب می شناسم این دنیایت را

سایه های سنگین "هیولا " کمرت را خم کرده است

تو بیخود به جنگ خدا می روی

سایه ها، سنگین و سنگین تر می شوند

میان این همه سایه

کم کم محو می شوی

متاسفم!

تو نمی بازی

اشتباه کردم

تو نابود می شوی!

متاسفم!

نفرین شده گان 2

shokhak — Sat, 05 Sep 2009 23:56:31 GMT

درد های من
گناهای کبیره ی گناه کارترین زمین دنیاست
که با داس پیر مرد دهقان درو شده است
انبارش کرده اند در کثیف ترین فاضلاب زمین
جوشاندن شان درون دیگ های چرگین
و شیره ی جانش را باقی گذاشته اند برای تو

درد های من
پهن می شوند مثل خمیر سوخته ی نانوا

درد های من
می لولند درون دستان تو
و مخلوط می شود با توتن های سوخته

درد های من را می پیچی درون لوله ی
بعد درد های من آتش زده می شوند
دود می شوند

درد های من
دوای درد های توست که از درون شوش های کثیفت سر در می آورند
نفرین شده!
دودش کن !!!

بدون عنوان

shokhak — Thu, 13 Aug 2009 18:35:31 GMT

اگر هزارسال دیگر

بالفرض

بیفزاییم برعمر خدا

بازهم!

بازهم بنده ی حقیری خواهی بود،

گدایی در مسجد!

نفرین شده گان

shokhak — Sat, 08 Aug 2009 07:13:13 GMT

"نفرین شده گان"

داد بزن
فریاد تو انگار از قعر دوزخی بلند است که در آن برای خود بهشتی ساخته ای. سالیان سال است که این جا جهنم است که در آن جنگل ثروت و سرمایه هی قد می کشند و تنومند می شوند و تو می سوزی و می سوزی. اینجا جنگلزار جهنم است که درختان قد و نیم قد آن هردم جوان می شوند.

داد بزن
درختان اینجا هرگز نمی سوزند
چوبهایش؛
درختان پیر و کلفت!

داد بزن که درختان اینجا فقط سایه های شان است که بر بستر خفته ی تو سایه سایه می شوند!
داد بزن از ماشین ها! از ماشین های که ریشه های شان تا عمق وجودت رخنه کرده اند وهی می کشند تمام شیره ی هستی ات را!

داد بزن
تو مرده ی زنده جان هستی
که اختراع شده ای از بطن جامعه ی کثیف!

داد بزن !
هیچکسی قدرت و ثروت تو را ندارد
حتی فرعون مصر!
هیچ کسی زور تورا ندارد
حتی خدا !

متاسفم !
تو آدمی کثیفی هستی !!!
که روح شیطان
در زره زره وجود تو رخنه کرده است
داد بزن

داد بزن ژولیده
بوی بدی از دهانت بلند است
این بوی مخصوص بهشت توست که تا 100 متری بف می دهد!

داد بزن
آیا تو ننگی نیستی بر دامن سایه ها؟!
سایه های بی احساسی که ترکت کرده اند؟!

آخ!
ناله های تو مثل دودیست که از عمق دلت بیرون می شوند
و تمام تذکره ات را تکرار می کنند
هی تکرار
وتکرار
اِی سرباز!!!
فریاد بزن!
فریاد بزن، زیرا فریاد تو فریاد جنگ است؛
از جنگل های" ترین کومالی *" تا دشت های" بکوه*"
از ویتنام
تا گواتیمالا.

و تو یکی!!!
تو هم داد بزن!
داستان تو نیز قصه ی جنگ است
داستان دریدن آدمها؛
تو ببر پیر هستی که از جنگل های " جفنا*" بیرونت کرده اند

و تو یکی!!
توداد نزن
تو سرباز بدجنسی هستی
که به دختر باکره ای
در بوسنی تجاوز کرده ای !!!
تو شبیه سگ ولگردی هستی
نه
تو بدجنس تر از هر جنبده ی هستی!!!

متاسفم!
هرچی داد می زنی داد بزن
شب نزدیک است و تو داد بزن
داد بزن
شب است؛
داد بزن
نصف شب است؛
داد بزن
گل صبح است؛

آها !
و تو!!!
و تو همشهری "بودلر"
هم داد بزن
زیرا"گلهای بدی" همچو گلهای پیچگ
دور مغزترا بافته است
داد بزن ملعون!

ادامه دارد.........

یادداشت: ترین کومالی و جفنا نام دو منطقه ی مهم و استراتیژیک ببرهای تامیل بود که به تصرف ارتش سریکلانکا در امدند.

حسرت

shokhak — Fri, 24 Jul 2009 14:33:31 GMT

حسرت

در غروب تلخ این ساحل
که تکیه زده ام
پشت به خورشید خدا
ومی نگرم به
به چوبه های حسرت عمرم؛
هیچ پرنده ای
نه می پرد
از آسمان غروب تنهایی ام
و هیچ آدمیزادی
تنهایی ام را احساس نمی کند.

دنیایی را چی کنم
که قلب سنگی دارند
انسانهایش
و هی می کوبند قلب های شانرا
به قلب کوچک بلورین من.

آکنده ام از درد هجرت
و ناله ی دارم پر درد تر از آن
کلامی برای گفتن نیست
زبانم را باد برده است
آنسوها
دورتر
همنفسی
همشهریی
ناله هایم را فریاد می کشد.

به خسته خسته آدمان این دیار قسم
که
از دلم همچو کوره های داغ آهنگر
آتشی زبانه می کشد
که می سوزاند قلب و جگرم را.
ها !
باران شروع به باریدن کرده است
و لطافت شرشر آنرا احساس می کنم
من از رعد و برق باران می ترسم
تو چی؟
شنیده ام که تو از جنس باران می ترسی
شاید ترست واهمه ی باشد
از طوفان بعد از
باران.

فردا روز آفتابی خواهد بود
ولی
شنیده ام که از تابش خورشید می ترسی
شاید ترست واهمه ی باشد از تاریکی شب
که بعد هر روز آفتابیست.

اگر روزی سری زدی ازمن
سایه بانی خواهم ساخت
از جنس عاطفه
که سدی باشد در برابر
باران و تابش خورشید
و تکره ای از قلبم را
پیوند خواهم زد با قلبت
تا همرنگ شویم
از بی رنگی ها
ای دوست!

25 ژوئیه سال 2009

شراب

shokhak — Mon, 29 Jun 2009 23:17:11 GMT

بگفته خیام:

برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم

زان پیش که از زمانه تابی بخوریم

کاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی

چندان ندهد زمان که آبی بخوریم

چیسسسسسس

شاهکاری وزارت بی اطلاعات و بی فرهنگ

shokhak — Mon, 25 May 2009 16:44:31 GMT

شاهکار دیگری از وزیر بی اطلاع و بی فرهنگ افغانستان سرزد. اینبار با انداختن کتاب در داخل رود خانه.

افغانستان باید تباه شود با آدمای که متعصب تر و کور دل تر از طالبان هستند. وقتی خرمی وزیر باشد، بیشتر از این ها هم نباید توقع داشت.

از تاريخ عبرت بگيريم تا به عبرت تاريخ تبديل نشويم

shokhak — Tue, 12 May 2009 17:42:16 GMT

مقدمه: معلم عزیز رویش که بدون شک از نخبگان جامعه ی هزاره است که سالیان سال برای آگاهی دادن از شرایط زمان و مکان به هزاره ها لحظه ی دریغ نکرده اند، در این اواخر که طرفداران شیخ محسنی قندهاری به بهانه طرفداری از قانون احوال شخصیه، چی بصورت حمله به لیسه عالی معرفت که تحت سرپرستی آقای رویش می باشد، و چی هم حمله های سیستماتیک به مخالفان این قانون، ایشان جوابیه ی مهم و تاریخی نوشته اند تا باشد که خلق هزاره تاریخ تلخ و ناکام گذشته شان دوباره تکرار نشود. در سایت شبکه فرانس 24 گزارش جالبی است راجع به حمله به لیسه عالی معرفت.

با هم جوابیه معلم عزیز رویش را مرور می کنیم. گرفته شده از سایت لیسه عالی معرفت.

آدم قبل از هبوط، آدمي نيست كه او را خليفه‌ي خدا خوانده باشند. آدم بعد از هبوط و بعد از كار و تلاش در زمين است كه گام به گام اين صفت را در خود فعليت مي‌بخشد.

شهادت بابه‌مزاري براي من درست يك هبوط بود. تا او بود حس مبهم و تعريف‌ناشده‌اي همچون يك توهم براي ما اميد و ايمان مي‌داد كه گويا همه‌چيز ما در سايه‌ي او نظام مي‌يابد و تا او باشد دردي نداريم كه به درمان آن نرسيم. اين حس، شايد تنها مال من نبود، مال همه‌ي آناني بود كه در كنار «او» زندگي را معنا كرده بودند و از نگاه او به خود و حق و استواري خود ايمان يافته بودند. اما وقتي او رفت، به يك‌بارگي متوجه شديم كه چقدر ضعيف و بي‌پايه و بي‌متكا بوده ايم. گناه از او نبود، از ما بود. گناه از واقعيت‌هاي پيرامون ما نيز نبود، از درك و برداشت ما بود. ما بوديم كه در ضعف و بي‌نوايي تاريخي خود، اتكا بر فرد را – ولو به استواري و توانمندي و ايمان بابه مزاري – به جاي اتكا بر نهادهايي كه بتواند براي ماندن و استواري ما ضمانت خلق كند، چسبيده بوديم. درك ما ناقص بود و اگر مي‌توانستيم به نقص اين درك خود پي ببريم، شايد او را هم به آن سادگي و آساني از دست نمي‌داديم. يا بهتر بگويم، شايد بيش از حد بر او بار نمي‌انداختيم و فكر نمي‌كرديم كه او متصدي همه‌چيز و همه كار ماست و همه چيز ما در او جواب مي‌يابد و همه درد ما در او التيام مي‌گيرد.

بقیه در ادامه ی مطللب